De straf die ons vrede brengt

Waarom moest Jezus sterven? Die vraag raakt het hart van het christelijk geloof. Ze is tegelijk eenvoudig en diep, bekend en toch vaak verkeerd begrepen. In een tijd waarin het kruis steeds vaker wordt gereduceerd tot een moreel voorbeeld of een symbool van liefde zonder recht, klinkt de Bijbelse boodschap soms scherp en confronterend: Christus droeg onze straf.

Drie onmisbare dimensies

De Bijbel leert dat rechtvaardiging door geloof meer omvat dan alleen vergeving. Vanuit de brief aan de Romeinen worden drie nauw samenhangende aspecten zichtbaar:

1. Vergeving van zonden – God scheldt de schuld kwijt.

2. Toerekening van gerechtigheid – de gerechtigheid van Christus wordt ons toegerekend.

3. Rechterlijke vrijspraak – God verklaart de gelovige rechtvaardig.

Deze drie horen onlosmakelijk bij elkaar. Wanneer één ervan wordt losgelaten, verschuift het Evangelie onmerkbaar richting wetticisme of onzekerheid. De Reformatie stond niet voor niets op dit punt: niet onze werken, maar Christus’ gerechtigheid is de grond van ons behoud.

Waarom moest er een straf zijn?

De vraag blijft: waarom was het nodig dat er een straf gedragen werd? Had God niet eenvoudig kunnen vergeven?

Het antwoord ligt in Gods karakter. De Schrift leert dat God niet alleen liefde is, maar ook heilig en rechtvaardig. Liefde verheugt zich niet over ongerechtigheid, zegt Paulus, maar over de waarheid. Zonde kan niet worden genegeerd of gebagatelliseerd. Ze brengt dood voort. De wet eist recht.

Juist daarom is het kruis geen ontkenning van Gods liefde, maar de hoogste openbaring ervan. God neemt de ernst van de zonde zó serieus, dat Hij Zelf in Christus de straf draagt. Niet wij, maar Hij. Niet uit wreedheid, maar uit heilige liefde.

Jesaja verwoordt het indringend:

“Maar Hij is om onze overtredingen verwond, om onze ongerechtigheden verbrijzeld; de straf die ons de vrede aanbrengt, was op Hem, en door Zijn striemen is er voor ons genezing gekomen.” Jesaja 53:5

Van de slang in de woestijn naar het kruis

Jezus Zelf verbindt Zijn dood met het beeld van de verhoogde slang in de woestijn. Wie toen in geloof opzag, leefde. Wie weigerde te kijken, bleef onder het oordeel. Zo is het ook met het kruis: wie gelooft, wordt niet veroordeeld; wie niet gelooft, blijft onder de toorn.

Dat is geen populaire boodschap, maar wel een eerlijke. Het Evangelie bevrijdt juist doordat het het probleem niet verdoezelt. Christus is gekomen om ons te verlossen van Gods toorn — door die toorn Zelf te dragen.

Christus is het volmaakte offer. Hij draagt de straf die wij verdienden. Tegelijk openbaart het heiligdom dat God uiteindelijk ook recht doet aan de oorsprong van de zonde. In het grote heilsplan wordt duidelijk: Christus is Redder, Satan wordt ontmaskerd, en Gods rechtvaardigheid wordt voor mens en universum openbaar.

Waarom deze boodschap vandaag nodig is

In een tijd van morele verwarring en oppervlakkige spiritualiteit is een duidelijke, Bijbelse prediking over zonde, recht en verzoening geen luxe, maar noodzaak. Niet om mensen neer te drukken, maar om hen werkelijk vrij te maken.

Wie het kruis loslaat als strafvervangend offer, verliest uiteindelijk ook de zekerheid van het heil. Maar wie ziet wat Christus heeft gedaan — werkelijk gedaan — vindt rust, vrede en verwondering.

Deze preek nodigt uit om opnieuw te kijken. Om het kruis niet te verzachten, maar te verstaan. En om te belijden: God is rechtvaardig, en rechtvaardigt wie gelooft in Jezus.