Voorwaarts in het licht
- Sabbatvierende ZDA gemeente
- 7 dagen geleden
- 7 minuten om te lezen
In de woorden van Jezus, vastgelegd in Mattheüs 16:18, vinden we een belofte die de tand des tijds heeft doorstaan en ons blijft inspireren: "En Ik zeg u ook dat u Petrus bent, en op deze petra zal Ik Mijn gemeente bouwen, en de poorten van de hel zullen haar niet overweldigen". Hier gebruikte Jezus een beeldspraak die bekend was bij Zijn toehoorders. Vanuit de poorten van een stad trok een leger uit om zijn vijanden te overwinnen. Jezus wist dat door de geschiedenis heen de machten van de hel zich tegen Zijn kerk zouden verzamelen.
Het beeld dat Jezus hier schildert, is er een van voortdurende strijd en overwinning. Hij spreekt over de poorten van Hades die tevergeefs proberen zijn kerk te overweldigen. De kracht van Jezus' kerk wordt op de proef gesteld door deze poorten, die symbool staan voor de krachten van duisternis en onderwereld. Jezus, de Meester Bouwer, is nog steeds aan het werk en uiteindelijk zal Zijn kerk, die alle mensen omvat die oprecht in Hem hebben geloofd, overwinnen.
Door de geschiedenis heen hebben deze woorden hun betekenis bewezen. De vroege kerk werd geconfronteerd met vervolging, interne verdeeldheid en bedreigingen van buitenaf. Maar te midden van deze beproevingen bleef de kerk standvastig. Haar geloof werd op de proef gesteld, maar ze bleef voorwaarts gaan, gedreven door het licht van het evangelie dat haar pad verlichtte.
"Wanneer het volk van God groeit in genade, zullen ze voortdurend een helderder begrip van Zijn Woord verkrijgen. Ze zullen nieuw licht en schoonheid ontdekken in zijn heilige waarheden"(i) - Ellen G. White
Vandaag de dag, waar we zoveel problemen in de kerk onder ogen zien, is het nuttig om terug te kijken en te zien wat we kunnen leren van het verleden. De moeilijkheden waarmee we nu worden geconfronteerd zijn niet uniek voor deze tijd.
De focus op het evangelie
In de voortdurende worsteling van het volk van God, zoals geschetst door Jezus in Mattheüs 16:18, vinden we een belofte van standvastigheid en overwinning. Jezus' beeldspraak van de poorten van Hades die tevergeefs proberen Zijn kerk te overweldigen, versterkt het idee van een voortdurende strijd tussen het licht van het evangelie en de duisternis van de wereld. Deze strijd, die door de geschiedenis heen heeft gewoed, heeft de kerk ertoe gedreven standvastig te blijven te midden van vervolging, verdeeldheid en dreigingen van zowel binnen als buiten de kerk.
Terwijl de kerk groeit in genade blijft ze een helderder begrip van Gods Woord verkrijgen, nieuwe lichtstralen van waarheid ontdekkend, die haar blijven leiden. Dit proces van groei en ontdekking versterkt de veerkracht van de kerk en haar vermogen om zich aan te passen aan veranderende omstandigheden.
Paulus gaf zelfs een persoonlijk voorbeeld door sommige reinigingsrituelen te onderhouden volgens Handelingen 21:17-26, hoewel hij wist dat ze achterhaald waren. Hij leerde dat besnijdenis niet nodig was volgens Galaten 5 en liet toch Timotheüs besnijden om de broeders tevreden te stellen volgens Handelingen 16:1-3. Hij deed dit alles, ook al wist hij dat deze ceremoniën geen betekenis hadden, nu Christus was gekomen. Sommigen hebben hem misschien een compromiszoeker genoemd, omdat hij zei in 1 Korinthe 9:20-23: "Waar is de wijze? Waar de schriftgeleerde? Waar de redetwister van deze wereld? Heeft God niet de wijsheid van deze wereld dwaas gemaakt? Want omdat, in de wijsheid van God, de wereld door haar wijsheid God niet heeft leren kennen, heeft het God behaagd door de dwaasheid van de prediking zalig te maken hen die geloven. Immers, de Joden vragen om een teken en de Grieken zoeken wijsheid; wij echter prediken Christus, de Gekruisigde, voor de Joden een struikelblok en voor de Grieken een dwaasheid".
Terwijl hij het belang van het zuiver houden van het evangelie erkende, zag Paulus in dat andere kwesties niet de moeite waard waren om over te vechten. Er was ruimte in de kerk voor verschillen van inzicht en praktijk.
Vrij, maar geen struikelblok
Hoewel Paulus betrokken was bij de vergadering te Jeruzalem volgens Handelingen 15 over het niet eten van voedsel dat aan afgoden was geofferd, schreef hij aan de gemeente in Korinthe in 1 Korinthe 8:8: "Voedsel nu brengt ons niet dichter bij God, want hetzij dat wij eten, wij zijn er bij God niet meer om; en hetzij dat wij niet eten, wij zijn er bij God niet minder om".
Paulus erkende echter dat er goede redenen kunnen zijn waarom iemand ervoor kiest om geen dergelijk voedsel te eten. Hij waarschuwde in 1 Korinthe 8:9: "Maar let erop dat deze vrijheid van u niet op een of andere manier een aanstoot wordt voor hen die zwak zijn". Het principe is eenvoudig: we zijn verantwoordelijk voor hoe ons gedrag anderen in de kerk beïnvloedt. Kerkleden kunnen er absoluut zeker van zijn dat ze gelijk hebben in hun ideeën, maar kunnen toch op een manier handelen die het zwakke geweten van een ander lid schaadt.
Net als in de vroege kerk moeten we allemaal veel groeien en ieder van ons groeit in zijn of haar eigen tempo. Niemand van ons is er al. Daarom moeten we geduldig met elkaar zijn, zodat we geen struikelblok worden en iemand anders ervan weerhouden om vast te houden aan Christus.
Vasthouden aan de Schrift
Naarmate de kerk begon te groeien, werd de natuur van Christus een verdeeldheid zaaiend onderwerp. Gnostische invloed in sommige kerken bedreigde de goddelijkheid van Christus en probeerde Hem te maken tot een van Gods schepselen in plaats van de Schepper te zijn. Het Evangelie van Johannes en de Brief van Paulus aan de Kolossenzen werden deels geschreven om die gnostische ideeën te weerleggen en te laten zien dat Jezus de Schepper is en niet slechts een schepsel. Zie Johannes 1:1-14 en Kolossenzen 1:15-20.
Veel eeuwen na de apostolische periode worstelde de kerk om de aard van Christus te begrijpen. Het onderwerp domineerde de agenda op vele kerkelijke concilies. Sommigen probeerden voorbij te gaan aan de Bijbelse gegevens in hun definitie van de aard van Christus. Een paar probeerden zelfs de verschillen te beslechten door oorlog te voeren. Maar wie kan de aard van Christus werkelijk volledig begrijpen? Johannes 3:16 verklaart dat Hij Gods enige Zoon is. We moeten eenvoudigweg de uitspraken van de Schrift accepteren en niet proberen eraan toe te voegen.
Soms wordt de kerk geholpen wanneer ketters haar aanvallen. Dergelijke aanvallen dwingen haar tot serieus onderzoek en het vaststellen van de waarheid. Zo was het in de tweede eeuw toen de ketter Marcion besloot dat hij een verzameling van de boeken van de Bijbel zou leveren, die hij als gezaghebbend beschouwde. Hij verwierp het Oude Testament en richtte zich op Paulus als de enige ware apostel. Zijn canon omvatte alleen de verkorte versie van het Evangelie van Lucas en 10 bewerkte Brieven van Paulus. Marcions uitdaging versnelde de erkenning van een canon van het Nieuwe Testament binnen de kerk.
De oude fundamenten
Het is interessant om te zien hoe Ellen White reageerde op "veel gesprekken over het vasthouden aan de oude fundamenten" in het licht van nieuwe perspectieven die naar voren kwamen tijdens de conferentie van Minneapolis in 1888(ii). Toen er nieuwe inzichten werden gepresenteerd over rechtvaardigheid door geloof en de wet in Galaten, voelden sommigen dat de oude fundamenten werden verstoord.
"Verleg de aloude grensstenen niet die uw vaderen hebben geplaatst" Spreuken 22:28.
Een jaar later schreef Ellen White: "De gedachten van mensen waren star, terughoudend tegen de komst van licht, omdat ze hadden besloten dat het gevaarlijk was om de 'oude fundamenten' los te laten, terwijl het niet ging om het loslaten van de oude fundamenten, maar omdat ze verkeerde ideeën hadden over wat die oude fundamenten inhielden.
De tijd die voorbijging in 1844 was een periode van grote gebeurtenissen, die voor onze verraste ogen de reiniging van het heiligdom openbaarde die in de hemel plaatsvond, en die een beslissende relatie had met Gods volk op aarde, de eerste en tweede engelenboodschappen en de derde, die de banier ontvouwde waarop stond geschreven: 'Het gebod van God en het geloof van Jezus'. Een van de fundamenten onder deze boodschap was de tempel van God, gezien door Zijn waarheidslievende volk in de hemel, en de ark die de wet van God bevatte. Het licht van de sabbat van het vierde gebod wierp zijn sterke stralen op het pad van de overtreders van Gods wet. Het feit dat de goddelozen niet eeuwig leven, is een oud fundament. Ik kan me niets anders herinneren dat onder het kopje van de oude fundamenten kan vallen. Al dat rumoer over het veranderen van de oude fundamenten is denkbeeldig"(iii).
Let op wat Ellen White aangeeft als de oude fundamenten. Naarmate onze kerk op veel significante gebieden groeide, is op verschillende momenten de roep gehoord (zoals in 1888) dat de oude fundamenten worden verwijderd. Vaak zouden sommigen graag hun eigen ideeën toevoegen over wat de oude fundamenten vormen. Anderen zouden graag vasthouden aan de tradities van het verleden en geen enkele behoefte zien aan nieuwe inzichten of perspectieven. Dit doen is in dezelfde valstrik vallen als de Joden in de tijd van Christus, het pausdom ten tijde van de Reformatie en de kerken die onze oprichters achterlieten.
Voorwaarts in Waarheid
Het groeien in de waarheid en het begrip ervan is een belangrijke kenmerk van het adventisme. Robert Johnston wijst hier krachtig op: "Het jonge geloof bleef voortdurend vooruitgaan, niet alleen in aantal maar ook in begrip. Het veranderde zijn ideeën over organisatie en bediening, verdiepte zijn begrip van de derde engelboodschap van Openbaring 14 en herzag zijn interpretaties van profetie, Christus en de Drie-eenheid, herstelde de grote waarheid van redding door genade door geloof, en vond nog veel meer om te leren of te ontleren. Maar terwijl het corrigeerde, uitbreidde en herstelde, verloor het nooit het contact met zijn wortels, de 'wegmarkeringen'.
Dit is het meest opvallende kenmerk van het adventisme. Zonder het leiderschap van de Heer te verloochenen, probeert het voortdurend beter te begrijpen wat dat leiderschap was. Het staat altijd open voor betere inzichten en is bereid om te leren - om naar de waarheid te zoeken als naar verborgen schatten" (iv).
Wanneer bepaalde waarheden relevant worden voor Gods volk om te begrijpen, dan zal de Heilige Geest het op dat moment aan de kerk openbaren. Hij leidt hen behoedzaam, niet sneller dan ze kunnen begrijpen en handelen. Elke generatie zal dan kunnen staan op de schouders van hun voorgangers en vrij zijn om in begrip te groeien. Dat betekent het behouden van een gevoel van continuïteit en een gevoel van vrijheid om een eerste generatie van henzelf te zijn. Als de nieuwe generatie wordt geconfronteerd met nieuwe problemen in een wereld die zo anders is dan die van de pioniers, zal ze in staat zijn om dezelfde toewijding en relevantie voor de boodschap te behouden als de oprichters voor de wereld waarin zij leefden.
Opmerkingen